Friday, March 2, 2012

เสียงคำรามของความเงียบ

เคยได้ยินไหม…เสียงคำรามของความเงียบ

มันบาดหู มันเย็นเฉียบ มันบาดเฉือน

ให้แสบหู ให้ปวดใจ กายกระเทือน

สาดอารมณ์ให้แปดเปื้อนด้วยจินตนาการ

นั่งคนเดียวในห้องกว้างที่ว่างเปล่า

เงียบและเหงาราวป่าช้าแห่งสังสาร

ในสมองมีแต่เรื่องราววันวานภ

าพที่ผ่านความเจ็บช้ำซ้ำซ้ำมา

กำแพงห้องคล้ายเป็นดั่งจอหนังใหญ่

ฉายภาพเดิมวนเวียนไปอยู่ต่อหน้า

สมองไม่รับรู้วันเวลา

ใจเปื้อนหยาดหยดน้ำตาอยู่ภายใน

ความเงียบคล้ายเพลงประกอบหนังเรื่องเก่า

ที่แสดงโดย “เรา” ยังจำได้

แต่ไร้เนื้อไร้ทำนองไร้หัวใจ

ย้ำเตือนให้จำวันที่เรามีกัน


วันที่ห้องยังมีเสียงคนหยอกล้อ

รอยยิ้มเสียงหัวเราะของคนร่วมฝัน

แต่ตอนนี้ไม่มีแล้วแวววานวัน

ไม่มี “เรา” เหมือนวันนั้นให้อุ่นใจ

เหลือแต่รอยประตูที่ถูกเธอปิด

กับความเงียบสนิทที่ถูกทิ้งไว้

ได้ยินเพียงเสียงตัวเองหายใจ

ไม่รู้เวลาผ่าน...ไปเท่าไหร่ ไม่รู้เลย

นี่คือเสียงก้องคำรามของความเงียบ

ที่เย็นเฉียบ เชือดเฉือน เกินอยู่เฉย

คือเสียงกรีดร่ำร้องของความคุ้นเคย

ที่ไม่เหลืออีกเลยแม้เสี้ยวเดียว.














by
Panachit Kittipanya-ngam on Thursday, March 1, 2012 at 10:33pm

Friday, December 30, 2011

หลายครั้ง ที่ไม่มีโอกาสได้พูดในสิ่งที่ใจอยากจะบอก เพราะก็ใช่ว่ามันจะสำคัญกับทุกคนไป

เรา กับ ความรักของเรา

ถ้าถามว่า เรารู้จักอะไรเกี่ยวกับมันบ้าง

คงบอกว่า 'เราเจ็บมาเยอะ'

แต่ความรู้สึกที่เรียกว่า 'รัก' สวยงามเสมอ

เรามีโอกาสได้สัมผัสกับมันครั้งนึง

แต่หลายต่อหลายครั้งที่เราเดินทางเข้าไปใกล้มันจนทำให้เรารู้สึกสับสนว่า 'รักรึเปล่า'

ใครคนนึงเคยพูดไว้ว่า 'Don't mistake like for love..'

เราเชื่อว่า ยังไงหัวใจก็ไม่เคยโกหกเรา

ถ้าวันนึง ความรู้สึกนั้นเกิดขึ้นมา หัวใจจะรู้สึก

เรา..อยู่กับความหลังครั้งเก่ามานาน..นานเกินไป

และวันที่หัวใจเริ่มรู้สึกดีอีกครั้ง ใครบางคนก็ไม่อาจเดินเคียงข้างเราได้อีกต่อไป

วันนี้

เราตัดสินใจทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง...ความรู้สึกของเรา

แล้วก้าวต่อไป..

Tuesday, December 27, 2011

เราตัดสินใจทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง...ความรู้สึกของเรา

Monday, December 12, 2011

เราจำได้

I'll never let a love get so close

I tried my best to never let you in

And I've never opened up

But you came around and you knocked me off the ground from the start

=== Arm , Christina Perri ===

เราจำความรู้สึกนี้ได้ มันเคยเกิดขึ้นกับเราครั้งนึง เมื่อหลายปีก่อน

ตอนนั้น เราจะต้องแยกจาก จากเพื่่อนที่รักของเราคนนึง

เรากุมมือเค้าไว้แน่น เข้าใจแล้วว่า ความรู้สึกที่เค้าว่า..ใจจะขาด มันเป็นยังไง

ในใจ ตอนนั้น สาบานได้ว่า ไม่ไ้ด้รู้สึกอะไรกับผู้ชายคนนั้นนอกจากคำว่า 'เพื่อน'

แต่เราสนิทกัน..

ตอนนั้น







Tuesday, July 5, 2011

เพราะอะไรทวิภพ The Musical จึงยังอยู่ในใจผู้ชม..มาจนทุกวันนี้


ว่า สมบูรณ์แบบในทุกๆ องค์ประกอบ ไม่ว่าจะเป็นบทเพลงที่แสนไพเราะ"หากย้อนหลังไปประมาณ 6 ปีที่แล้ว มีละครเวทีอยู่เรื่องนึง ที่ถูกกล่าวขวัญถึงเป็นอย่างมาก เพราะเป็นอลังการแห่งละครเวที นั่นก็คือเวทีเรื่องทวิภพ The Musical ที่เปิดการแสดงที่ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย และได้รับการกล่าวขวัญจากผู้ชมอย่างท่วมท้น

ฉากที่ตื่นตา เรื่องราวที่ครบรส ทั้งความรักข้ามภพสุดซาบซึ้ง ความผูกพันธ์ระหว่างแม่ลูก ความตลกสนุกสนาน รวมไปถึงความรักชาติ ความหวงแหนแผ่นดินไทย

คนดูที่ชอบทวิภพ จะชอบเพราะความครบรส มันมีทั้งความมหัศจรรย์ที่นางเอกย้อนเวลาผ่านกระจกไปสู่ รศ.112 หรือว่าฉาก แสง สี เสียง และเทคนิคต่างๆที่ดูแล้วมหัศจรรย์ ที่เห็นเข้าไปในกระจกบนเวที มันตลกสนุกสนานในตัวละครบางตัวด้วย



นี่หละ..เหตุผลนึงที่ทำให้หลั่งน้ำตาในทวิภพ ครั้งนั้น


"คนรุ่นใหม่มักจะว่าคนรุ่นนั้นว่า ทำไมยอมเสียดินแดน
มองดูเหมือนว่าคนรุ่นเก่ายอมเสียดินแดนง่ายๆ
คนโบราณทุกคนได้ทำหน้าที่ตัวเองอย่างดีที่สุดแล้ว
วันนี้ถามคนปัจจุุบัน ยอมให้ด้ามขวานหัก
ครั้งหนึ่งเรายอมให้ขวานบิ่น ด้ามขวานอยู่ในมือคนไทยทุกคน
จะยอมให้หักคามือได้ จะเอาหน้าไปบอกบรรพบุรุษตัวเองได้อย่างไร" ทมยันตี



Saturday, February 19, 2011